Uterus Sarkomları

Uterin sarkomlar, uterusun düz kas ve bağ dokusundan kaynaklanan, tüm malign jinekolojik tümörlerin yaklaşık %1'ini oluşturan nadir ve agresif malignitelerdir. En sık 50-70 yaş arası postmenopozal dönemde görülen bu tümörlerin en yaygın alt tipi leiomyosarkomdur. Belirtileri non-spesifik olup pelvik kitle, ağrı ve vajinal kanamayı içerdiğinden benign miyomlarla kolayca karışabilir. Preoperatif dönemde laboratuvar veya görüntüleme yöntemleriyle (ultrason, MRG) benign-malign ayrımını kesin olarak yapmak zordur. Bu nedenle kesin tanı genellikle postoperatif histopatolojik incelemeyle konur. Standart cerrahi tedavisi, tümörün batın içine yayılımını önlemek amacıyla morselasyon yapılmadan, blok halinde total abdominal histerektomi ve bilateral salpingo-ooferektomidir. Erken evrelerde bile yüksek nüks ve metastaz riski taşıyan bu hastalıkta evre, en önemli prognostik faktördür. Adjuvan tedavide takip, radyoterapi, kemoterapi veya hormonal terapi seçenekleri nüks riskine ve histolojik alt tipe göre multidisipliner bir yaklaşımla belirlenir.

Uterine sarcomas are rare and aggressive malignancies originating from the smooth muscle and connective tissue elements of the uterus, accounting for approximately 1% of all malignant gynecological tumors. Most commonly diagnosed in postmenopausal women between the ages of 50 and 70, leiomyosarcoma represents the most frequent histological subtype. Because their clinical presentation is non-specific—often characterized by a pelvic mass, pain, and abnormal vaginal bleeding—they can easily be misdiagnosed as benign uterine fibroids. It remains highly challenging to differentiate benign leiomyomas from malignant sarcomas preoperatively using current laboratory tests or imaging modalities such as ultrasound and MRI; consequently, a definitive diagnosis is typically established through postoperative histopathological examination. The standard primary surgical management is a block total abdominal hysterectomy and bilateral salpingo-oophorectomy, where avoiding tumor morcellation is critical to prevent intraperitoneal dissemination. Disease stage serves as the most critical prognostic factor, as these tumors carry a high risk of local recurrence and distant metastasis, particularly to the lungs, even when detected at an early stage. Adjuvant treatment strategies, which include observation, radiotherapy, chemotherapy, or hormonal therapy, are tailored based on the specific histological subtype and recurrence risk through a strict multidisciplinary approach.