Pediatrik Dermatolojide Psikiyatrik Yaklaşım
Özet
Pediatrik dermatolojide psikiyatrik yaklaşımı inceleyen bu çalışma, ektoderm kökenli olan deri ile merkezi sinir sistemi arasındaki yakın embriyolojik bağa ve psikodermatoloji disiplininin klinik önemine dikkat çekmektedir. Psikodermatolojik hastalıklar; primer psikiyatrik bozukluklar, psikofizyolojik hastalıklar, sekonder psikiyatrik hastalıklar, deri duyusal bozuklukları ve psikotrop ilaçların kullanıldığı psikiyatrik olmayan durumlar olmak üzere beş ana başlık altında sınıflandırılmaktadır. Çocukluk ve özellikle ergenlik döneminde yaşanan fiziksel değişimler ile beden algısının hassaslaşması sebebiyle dermatolojik rahatsızlıklara %30 oranında depresyon ve anksiyete gibi ruhsal sorunlar eşlik etmekte, bu durum hastada utanç, sosyal izolasyon ve stigmatizasyona yol açabilmektedir. Çocuklarda en sık atopik dermatit ve verrukalar görülürken ergenlik döneminde akne vulgaris öne çıkmaktadır. Hastalığa yönelik bütüncül tedavi yaklaşımında; ayrıntılı değerlendirme, hastayı güvence vererek çocuk psikiyatrisine hazırlayıp yönlendirme ve uygun tedavi yöntemlerinden yararlanma adımları takip edilmelidir. Bilişsel davranışçı terapi, gevşeme egzersizleri, biofeedback ve hipnoz gibi non-farmakolojik yaklaşımların yanı sıra SSRI, trisiklik antidepresanlar veya anksiyolitikler gibi farmakolojik tedaviler hekim-hasta güven ilişkisi çerçevesinde uygulanmalıdır. Ayrıca izotretinoin ve glukokortikoid gibi dermatolojik ilaçların olası psikiyatrik yan etkileri ile akne vakalarındaki yüksek intihar riski göz önünde bulundurularak dermatologlar ile çocuk ve ergen psikiyatristleri arasında yakın bir iş birliği ve multidisipliner takip sağlanmalıdır.
Referanslar
Mercan S, Altunay İ.K. Psikiyatri ve Dermatolojinin Ortak Çalışma Alanı: Psikodermatoloji. Türk Psikiyatri Dergisi 2006; 17(2).
Lyell A. Dermatitis artefacta and another self-inflicted dermatoses. Scotland J of Medicine 1972, 17:187-196.
Koo JYM. Psychodermatology: Current Concepts. Kalamazoo, Mich: The Upjohn Company, 1989, 1-14.
Nanda A, Al-Hasawi F, Alsaleh QA. A prospective survey of pediatric dermatology clinic patients in Kuwait: An analysis of 10.000 cases. Pediatr Dermatol 1999;16:6-11.
Tamer E, Ilhan MN, Polat M.et al. Prevalence of skin diseases among pediatric patients in Turkey. J Dermatol 2008;35:413-8.
Tekin NS, Sezer T, Altınyazar HC. ve ark. Zonguldak bölgesinde çocukluk çağında görülen deri hastalıklarının prevalansı: Beş yıllık retrospektif analiz. T Klin J Dermatol 2007;17:92-8.
Uğur,G, (1996).Üniversite öğrencilerinde atılganlık ve beden algısı ilişkisi.Yüksek Lisans Tezi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü İzmir.
Halvorsen JA, Stern RS, Dalgard F, et al. Suicidal ideation, mental health problems and social impairment are increased in adolescents with acne: a population-based study. J Invest Dermatol. 2011; 131: 363–370.
Cotterill JA: Dermatologic nondisease. Dermatol Clin.1996. 14 (3):439-445.
Ana Paula Dornelles da Silva Manzoni, Rita Langie Pereira,Roberta Zaffari Townsend, et al. Assessment of the quality of life of pediatric patients with the major chronic childhood skin diseases. An. Bras. Dermatol. vol.87 no.3 Rio de Janeiro May/June 2012.
Wolberg LR. The technique of Psychotherapy (4th ed). New York. Grune & Stratton Inc. 1988 ̈103–30.
Gupta MA, Gupta AK. Psychodermatology: An update. J Am Acad Dermatol 1996; 34: 1030-46.
Gupta MA, Gupta AK. The use of antidepressant drugs in dermatology. J Eur Acad Dermtol Venereol. 2001;15:512-518.
Savin JA, Cotterill JA. Psychocutaneous disorders. In: Champion RH; Burton JL, Elbling FJ, eds. Textbook of dermatology, Vol 4, 5th ed. Oxford: Blackwell Scientific Publ 1992; 2479-96.
Lamberg L. Acne drug depression warnings highlight need for expert care. JAMA 1998; 279:1057.
