Lakrimal Sistem Hastalıkları ve Tedavisi

Gözün normal fonksiyonunu yerine getirebilmesi için salgılayıcı ve direne edici bölümleriyle koordineli çalışan lakrimal sistem, görme işlevinin korunmasında kritik bir role sahiptir. Sistemde en sık karşılaşılan patolojilerden biri olan göz sulanması; aşırı gözyaşı salgılanması (lakrimasyon) veya drenaj sistemindeki bir tıkanıklık (epifora) nedeniyle oluşur. Anatomi, embriyoloji, histoloji ve fizyoloji süreçleriyle incelenen bu yapı, gözyaşının oküler yüzeye dağılmasını ve ardından burun boşluğuna sorunsuz şekilde aktarılmasını sağlar. Üst ve alt lakrimal sistemde meydana gelen tıkanıklıklar; punktum stenozu ve atrezisi gibi konjenital faktörlerin yanı sıra dakriosistit, kanalikülit, travmalar veya malignite potansiyeli yüksek lakrimal kese tümörleri gibi edinsel nedenlerden kaynaklanabilir. Teşhis sürecinde Schirmer, Jones floresein boya ve sakkarin testleri gibi klinik uygulamaların yanı sıra BT-DSG, MRG, ultrasonografi ve nazal endoskopi gibi ileri görüntüleme yöntemlerinden yararlanılır. Nazolakrimal kanal tıkanıklıklarının tedavisinde temel cerrahi yöntem dakriosistorinostomidir (DSR). Bu cerrahi müdahale, geniş görüş açısı sağlayan geleneksel eksternal yaklaşımla veya ciltte iz bırakmayan, kanama riski düşük ve palpebral pompa fonksiyonunu koruyan modern endonazal endoskopik yöntemle başarıyla uygulanmaktadır.

The lacrimal system, operating in coordination with its secretory and excretory divisions, plays a critical role in preserving ocular functions and maintaining healthy vision. Watering eyes, the most prevalent pathology within this system, stems from either hypersecretion of tears (lacrimation) or an obstruction in the drainage pathway (epiphora). Evaluated through anatomical, embryological, histological, and physiological perspectives, the system ensures the proper distribution of tears across the ocular surface and their subsequent drainage into the nasal cavity. Obstructions in the upper and lower lacrimal systems can arise from congenital anomalies such as punctal stenosis and atresia, or acquired conditions including dacryocystitis, canaliculitis, trauma, and lacrimal sac tumors with high malignancy potential. Diagnostic evaluation relies on clinical tests like Schirmer, Jones fluorescein dye, and saccharin tests, complemented by advanced imaging techniques such as CT-DSG, MRI, ultrasonography, and nasal endoscopy. Dacryocystorhinostomy (DSR) stands out as the primary surgical intervention to resolve nasolacrimal duct obstructions. This procedure is successfully executed either via the traditional external approach, which offers a broader surgical field, or the modern endonasal endoscopic approach, which leaves no skin scar, minimizes bleeding risks, and preserves the palpebral pump function.