Özofagusun Divertiküler Hastalıkları ve Klinik Yaklaşım

Özofagus divertikülleri, özofagus mukozasının dışarı doğru cepleşmesiyle oluşan ve genel popülasyonun %1'inden azında görülen nadir bir hastalıktır. Genellikle orta ve ileri yaştaki erkeklerde rastlanan bu durum, duvar tabakalarının tümünü içeren gerçek divertiküller ile sadece mukoza ve submukozayı içeren yalancı (psödo) divertiküller olarak ikiye ayrılır. Patofizyolojik olarak, lümen içi basınç artışıyla oluşan pulsiyon divertikülleri ve dış bir kuvvetin çekmesiyle meydana gelen traksiyon divertikülleri mevcuttur. Klinik olarak proksimalde Zenker divertikülü, ortada midözofageal divertikül ve distalde epifrenik divertikül olmak üzere üç tip tanımlanmıştır. Hastalar çoğunlukla asemptomatik kalırken, semptomatik vakalarda en sık yutma güçlüğü (disfaji) ve regürjitasyon görülür. Tanıda baryumlu özofagografi ve özofagogastroduodenoskopi kullanılırken, ayırıcı tanıda akalazya ve özofagus kanseri gibi hastalıklar dışlanmalıdır. Orta ve epifrenik yerleşimli divertiküller genellikle tedavi gerektirmezken, 1 cm'den büyük veya semptomatik Zenker divertiküllerinde cerrahi müdahale şarttır. Tedavide divertikülektomi, miyotomi gibi açık cerrahi yöntemlerin yanı sıra, daha kısa operasyon süresi ve hızlı iyileşme sunan transoral (endoskopik) yaklaşımlar tercih edilmektedir. Tedavi edilmeyen veya operasyon geçiren hastalarda perforasyon, skuamöz hücreli karsinom ve mediastinit gibi ciddi komplikasyonlar gelişebilir.

Esophageal diverticula are rare disorders characterized by the outpouching of the esophageal mucosa, occurring in less than 1% of the general population and predominantly affecting middle-aged and elderly men. Classified into true diverticula containing all wall layers and pseudodiverticula containing only mucosa and submucosa, they are etiologically divided into pulsion diverticula caused by increased intraluminal pressure and traction diverticula caused by external inflammatory pulling. Anatomic types include proximal Zenker's diverticulum, mid-esophageal diverticulum, and distal epiphrenic diverticulum. While mostly asymptomatic, symptomatic patients primarily present with dysphagia and regurgitation. Diagnosis is established via barium esophagography and esophagoduodenoscopy, requiring differential diagnosis from achalasia and esophageal cancer. Mid-esophageal and epiphrenic diverticula rarely require intervention, whereas Zenker's diverticula larger than 1 cm or presenting with symptoms necessitate interventional treatment. Surgical options encompass diverticulectomy and myotomy via open or transoral approaches; transoral endoscopic techniques offer shorter operative times and faster recovery despite higher recurrence rates, while flexible endoscopy serves as an alternative for poor surgical candidates. Potential complications include esophageal obstruction, perforation, squamous cell carcinoma, and postoperative mediastinites.