Yerel Yönetimlerde Rekreasyon Hizmetleri
Synopsis
Bu çalışma, yerel yönetimlerde sunulan rekreasyon hizmetlerinin bireysel ve toplumsal açıdan önemini, yasal düzenlemelerdeki yerini ve nitelikli bir rekreasyonel örgütlenme modelini ayrıntılı biçimde ele almaktadır. Rekreasyon; bireylerin günlük çalışma hayatının monotonluğundan ve stresinden uzaklaşarak serbest zamanlarında gönüllü olarak katıldıkları, fiziksel, zihinsel ve ruhsal sağlıklarını koruyup geliştiren, iş verimliliğini artıran ve toplumsal kaynaşmayı sağlayan hayati faaliyetler bütünüdür. Günümüzde devletler ve halka en yakın kamu hizmet birimleri olan belediyeler ile diğer yerel yönetimler, tüm vatandaşların genel refah düzeyini ve yaşam kalitesini yükseltmek amacıyla spor, kültür, güzel sanatlar, hobi ve doğa aktivitelerini içeren zengin rekreasyonel programlar ile tesis imkânları sunmakla görevlidir. Sunulan hizmetlerin başarısı ve kalitesi, bu alanların rekreasyon eğitimi almış uzman personeller tarafından planlanması, programlanması ve sevk idare edilmesine doğrudan bağlıdır. Çalışmada önerilen "Yerel Yönetimlerde Rekreasyonel Örgütlenme Modeli", rekreasyonel birimi spor kulüplerinden ayırarak doğrudan belediye başkanı ve başkan yardımcısına bağlamakta; teknik hizmetler, il içi ve il dışı etkinlik koordinatörlüğü, beş farklı alt branş içeren program sorumluluğu ile eğitim birimini kapsayan dinamik bir hiyerarşik yapı sunmaktadır. Bu model sayesinde yerel yönetimlerin uzmanlaşarak toplumun her kesimine hitap eden etkin rekreasyon hizmetleri sunması ve üniversitelerle iş birliği içinde genç yetenekleri istihdam etmesi hedeflenmektedir.
This study examines in detail the individual and social importance of recreation services provided in local governments, their place in legal regulations, and a qualified recreational organizational model. Recreation constitutes a vital set of activities in which individuals voluntarily participate during their leisure time to escape the monotony and stress of daily work life, protecting and improving their physical, mental, and spiritual health, increasing work efficiency, and fostering social cohesion. Today, governments and local administrations such as municipalities, which are the public service units closest to the public, are responsible for providing facility opportunities and rich recreational programs—including sports, culture, fine arts, hobbies, and nature activities—to elevate the overall welfare level and quality of life of all citizens. The success and quality of the provided services directly depend on the planning, programming, and management of these areas by specialized personnel who have received education in recreation. The "Recreational Organizational Model in Local Governments" proposed in the study separates the recreational unit from sports clubs and connects it directly to the mayor and deputy mayor, offering a dynamic hierarchical structure that encompasses technical services, intra-provincial and inter-provincial event coordination, program management with five distinct sub-branches, and a training unit. Through this model, local governments aim to specialize in offering effective recreation services appealing to all segments of society while employing young talents in cooperation with universities.
References
Abadan, M. (1966). Türk Üniversite Öğrencilerinin Serbest Zaman Faaliyeti. B.Z.D. Semineri, H.S.E.K. Yayını, İstanbul.
Addington, A. (1993). % Düşünce Gücü. Çev: Çetinkaya B., Akaşa Yayınları, İstanbul,.
Ağılönü, A. (2007). Yerel Yönetimlerde Rekreasyon Hizmetleri ve Model Belirleme (Fethiye Örneği). Yayımlanmamış Doktora Tezi. Marmara Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, İstanbul.
Akdemir, A. ve H, Demirkaya. (Ed.). (2016). İnsan Kaynakları Yönetimi. Orion Kitabevi: Ankara.
Akdenk, M. (1989). Türk Sporunun Gelişmesinde Spor Federasyonlarının Rolü, Güreş Federasyonu Örneği. Marmara Üniversitesi, İstanbul..
Aydın, E. ve Birol, Ş.S. (2019). Yerel Yönetimlerde Çocuk ve Gençlere Yönelik Rekreasyon Planlaması Üzerine Bir Araştırma: Karaman Örneği. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi. 12 (66).
Başaran, İ E. (1992). Yönetimde İnsan İlişkileri. Kadıoğlu Matbaası, Ankara.
Baz, İ. (1994). Yerel Yönetimler İçin Kent Bilgi Sistemi Tasarımı. Yerel Yönetimlerde Kent Bilgi Sistemi Uygulamaları Sempozyumu, K.T.Ü., Trabzon.,
Bright A D.(1997). Attitude-Strength And Support Of Recreation Management Strategies. Journal Of Leisure Research, USA.
Bright, A D.(2000). The Role Of Social Marketing İn Leisure And Recreation Management. Journal Of Leisure Research, USA.
Bucher A C. (1972). Foundations of Physical Education. The C.U., Mosby Company, s. 8, Saint Lois.
Bucher A., Richard C. ve Bucher D.(1974). Recreation for today’s society. New Jersey, Prenticed Hall Inc.
Bucher, C. H., ve Bucher. C.A., (1974). Recreation For Today’s Society. New Jersey
Çubuk, M. (Akt. Karaküçük S.) (2001). Rekreasyon boş zamanları değerlendirme. 4.Baskı, Gazi Kitapevi, Ankara.
Büyükşehir Belediyesi Kanunu. (2005). Kanun No: 5216.
Dumazedier, J. (1990). Boş Zaman ve Kültür. Çev: Topbaş E., Türk Yurdu Dergisi,C:10.no:38, Ankara.
Eldem, H. (2015). Yerel Yönetimler Reformunun Bir Parçası Olarak Köy Kanunu Tasarı Taslağı. Optimum Ekonomi ve Yönetim Bilimleri Dergisi. 2(1).
Erdinç T., İşleğen Ç., Zeren B., Tutpınar ve Y., Dinç Ö. (1992).Egzersiz Alışkanlığı ve Kemik Mineral İçeriği. Spor Hekimliği Kongresi, S. 263, İzmir.
Eryılmaz, B. (2013). Kamu Yönetimi; Düşünceler-Yapılar- Fonksiyonlar- Politikalar, Umuttepe Yayınları, 6. Baskı, İstanbul.
Feist J., ve Brannon L.(1986). Health Psychology. Belmont, Woods worth Pub. Comp., s.126.
Gökdeniz, A. (1994). Turistik Ürün Geliştirme Stratejisi Ve Türkiye’de Üçüncü Yaş Turizminin Yapısal Analizi Ve Geliştirilmesi, Örnek Bir Uygulama. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Doktora Tezi, Balıkesir.
Gökdeniz, İ. (1998). Örgütlerde İletişim Yerel Yönetim ve Denetim. Cilt 3, Sayı 3, Ankara.
Gökmen, H., Açıkalın, A., ve Koyuncu, N. (1985). Yükseköğretim Öğrencilerinin Serbest Zaman Etkinlikleri, Kendilerini Gerçekleştirme Düzeyleri. M.E.B. Yayınevi, Ankara.
Güler, Ş.(1978). Turizm Sosyolojisi. Turizm Bakanlığı Yayını, Ankara.
Hacıoğlu, N., Gökdeniz, A., ve Dinç, Y.(2003). Boş Zaman ve Rekreasyon Yönetimi Örnek Animasyon Uygulamaları.: Detay Yayıcılık, Ankara.
Henderson, K. A.(1994). Theory application and development in recreation, park and leisure research. Journal of Park and Recreation Administration,
İlban, M O. ve Özcan, K. (2003). Demografik Özelliklere Göre Boş Zaman Değerlendirme Tercihlerindeki Fraklılaşma Üzerine Bir Araştırma. I. Gençlik Boş Zaman ve Doğa Sporları Sempozyumu, 21-22 Mayıs, Ankara.
İnce, C. (2000). Turizm İşletmelerinde Rekreasyon ve Animasyon. Turhan Kitabevi, Ankara.
Jones, M. G. (2005). Youth recreation and leisure destinations. The 46th İchper.Sd. Congress Proceedings, Anniversary World Congress.
Karaküçük, S. (1982). Rekreasyonun Çalışma Verimine Etkisi. 2. Yüksek İrtifa ve Spor Bilimleri Kongresi, Erciyes Üniversitesi 5–7 Kasım Kayseri.
Karaküçük, S. (2001). Rekreasyon Boş Zamanları Değerlendirme. 4. Baskı, Gazi Kitabevi, Ankara.
Katırcıoğlu, A. (1999). Yerel Yönetimlerin (Belediyelerin) Rekreaktif Faaliyetlere Yaklaşım Ve Uygulamaları Bakımından Değerlendirilmesi. 19 Mayıs Üniversitesi, Sağlık Bilimleri. Enstitüsü Beden Eğitimi ve Spor Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Samsun.
Keleş, R. ve Yavuz, F.. (1983). Yerel Yönetimler. Turhan Kitapevi, Ankara, 1983.
Kesim, Ü. (2006). Sağlıklı Kentler Sempozyumu Sonuç Raporu. 27 Nisan Eskişehir.
Kesim, Ü. ve Çerez, H. (2003). Tatil Yerlerindeki Sportif Rekreasyon Aktivitelerinin Turizm İçin Önemi (Antalya ve Çevresi Örneği). Antalya.
Kılbaş Ş. (2004). Rekreasyon, Boş Zamanı Değerlendirme. Nobel Yayın Dağıtım, Ankara.
Koçyiğit, M, Erdoğdu, M, Uyar, M. ve Çınar, M. (2018). Üniversite Öğrencilerinin Rekreatif Etkinliklerle Sosyalleşme Düzeylerinin İletişim Becerileri ve Duygusal Zekâları Üzerine Etkisi. Gümüşhane Üniversitesi İletişim Fakültesi Elektronik Dergisi, 6 (2).
Köknel, Ö. (1997). İnsanı Anlamak. Altın Kitaplar Yayınevi.
Kraus, R. (1971). Recreation and Leisure İn Modern Society. USA.
Küçük, O. (2007). Girişimcilik ve Küçük İşletme Yönetimi. Seçkin: Ankara.
Manuel, B. B. ve Lawson, F. (1998). Tourism and Recreation Handbook Of Planning and Design. Architectural Pres.
Mayer, H D. (1970). Community Recreation, A Guide To İts Organization. Virginia.
Mecek, M. ve Atmaca, Y. (2020). Yerel Yönetimlerin İdari Yapısına İlişkin Mevzuat
Analizi. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi. 19 (76).
Mobley, T. A.. (2006). Yerel Yönetimlerin Halkın Rekreasyon ve Park İhtiyaç ve Hizmetlerini Karşılamadaki Rolü. Yerel Yönetimler ve Sağlıklı Kentler Sempozyumu, Eskişehir.
Nadaroğlu, H. (1986). .Mahalli İdareler. İstanbul.
Oktay, T. (2016). 6360 Sayılı Kanun’a Dayalı Büyükşehir Belediye Reformunu Anlama ve Anlamlandırma, İstanbul Medeniyet Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Dergisi, Cilt:1, Sayı:1, 71-131.
Sözer, A. N. (2002). Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsünde Lisansüstü Eğitim Kalitesinin Artırılmasına Yönelik Bir Alan Araştırması. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt 4, Sayı 2, S:41.
Şahin, A. (2014), Türk Kamu Yönetiminde Yapısal Dönüşüm ve E- Devlet, 2. Baskı, Atlas Akademi Yayınları, Konya.
Şentürk, H. (2006). Yerel Yönetimler Reformu ve Belediyelerde Yeniden Yapılanma.
T.C Anayasası: 1982.
Tamer, K. (1998). Sportif Rekreasyon Etkinliklerine Liderlik Eden Antrenörlerin Lider Davranış Boyutları. Gazi Üniversitesi, Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Beden Eğitimi ve Spor Ana Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Ankara.
TDK. Sözlüğü. (1982). s. 884.
Terekli, M.S., Erkan, M., Heper, E., ve Katırcı H.(2000) Serbest zaman endüstrisi içerisinde rekreasyon sporu. Gazi Beden Eğitimi ve Spor Bilimleri Kongresi s.146-152.
Tezcan, M. (1994). Boş Zamanların Değerlendirilmesi sosyolojisi. Atilla Kitapevi, Ankara.
Ulusoy, A. ve Akdemir, T. (2009). Mahalli İdareler. Seçkin Yayıncılık, Ankara.
W.L.R.A. (2001). International Position Statement On Leisure Education and Youth At Risk. Leisure Sciences, 23: 201–207.
Warn, S. (1999). Recreation and Tourism. Stanley Thornes (Publishers) Ltd.,.
Yetim, A. (2000). Sosyoloji ve Spor. Topkar Matbaacılık, Ankara..
Yıldırım, S. (1995). Yerel Yönetim ve Demokrasi, Kavramlar, Yaklaşımlar. Kent Basımevi, İstanbul.
Zeren, H. E. ve Şimşek Y. (2021). Türkiye’de Mahalle Penceresinden Kentsel Güvenliğe Yönelik Bir Uygulama Önerisi: Mahalle Bilgi Sistemi. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt-Sayı: 14(2) ss: 656–669.
Zorba, E. (1999). Herkes İçin Spor ve Fiziksel Uygunluk. Neyir Matbaası, Ankara.
