Çocuktan Hayvana Yönelen Şiddetin Değerlendirilmesinin Önemi
Özet
Bu çalışma, çocukluk döneminde hayvana yönelik şiddetin adli psikiyatri, davranış bilimleri ve hukuk açısından önemini incelemektedir. Türkiye’de yakın zamana kadar hayvanların kanun önünde mal veya eşya olarak görülmesi, bu eylemlerin ciddiyetle ele alınmasını ve adli boyut kazanmasını engellemiş, olguların çoğunun karanlıkta kalmasına neden olmuştur. Makalede sunulan 11 yaşındaki erkek çocuk olgusunda ve basına yansıyan örneklerde görüldüğü üzere; çocukların hayvanlara uyguladığı eziyet, bağlama ve öldürme gibi eylemler nadir değildir. DSM-5’e göre çocuklukta hayvana şiddet, Davranım Bozukluğu’nun önemli bir belirtisidir. Araştırmalar, çocukken hayvanlara tekrarlayan şiddet uygulayan bireylerin yetişkinlikte insanlara karşı şiddet, cinayet veya tecavüz gibi ağır suçlar işleme olasılığının daha yüksek olduğunu ve şiddet yöntemlerinin benzerlik gösterdiğini ortaya koymaktadır. Ayrıca çocuktan hayvana yönelen şiddet, çocuğun aile içinde maruz kaldığı fiziksel veya cinsel istismarın, ebeveynler arası şiddetin ya da yaşadığı acının bir yansıması ve mesajı olabilmektedir. Bu nedenle, 0-12 yaş grubu da dâhil olmak üzere hayvana şiddet uygulayan tüm çocuklara danışmanlık gibi koruyucu güvenlik tedbirlerinin uygulanması, hem hayvan hem de insan hakları açısından büyük önem taşımaktadır.
Referanslar
Köksal, İ. (2011). Hayvanları Koruma Yasası ve Uygulamalarda İzlenen Kamu Politikalarının Analizi. Yüksek Lisans Tezi, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Yönetimi Anabilim Dalı. Kütahya.
Koçhisarlıoğlu, C., ve Erişgin, O. (2013) Hayvanın Hukuki Konumu. Yaşar Üniversitesi Elektronik Dergisi, ISSN: 1305-9770, 8; 1691-1723.
Dönmez, B. (2013) Hayvanlara Yönelik İşlenen Suçlar. Yaşar Üniversitesi Elektronik Dergisi, ISSN: 1305-9770, 8; 903-926.
Johnson, S.A. (2018). Animal Cruelty, Pet Abuse & Violence: The Missed Dangerous Connection. Forensic Research & Criminology International Journal, 6(6); 403-415.
Taylor, N. (2011). Criminology and Human-Animal Violence Research: The Contribution and the Challenge. Critical Criminology, 19; 251–263.
Arluke, A., Levin, J., Luke, C., & Ascione, F. R. (1999). The Relationship of Animal Abuse to Violence and Other Forms of Antisocial Behavior. Journal of Interpersonal Violence, 14; 963-976.
Tallichet, S. E., & Hensley, C. (2004). Exploring the Link Between Recurrent Acts of Childhood and Adolescent Animal Cruelty and Subsequent Violent Crime. Criminal Justice Review, 29; 304-316.
Overton, J.C., Hensley, C. & Tallichet, S.E. (2011). Examining the Relationship Between Childhood Animal Cruelty Motives and Recurrent Adult Violent Crimes Toward Humans. Journal of Interpersonal Violence, 27(5); 899-915.
Merz-Perez L., Heide K.M., & Silverman I.J. (2001). Childhood Cruelty to Animals and Subsequent Violence Against Humans. International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology, 45; 556–573.
Ressler, R. K., Burgess, A. W., Hartman, C. R., Douglas, J. E., & McCormack, A. (1998). Murderers Who Rape and Mutilate. Journal of Interpersonal Violence, 1(3); 273-287.
Hensley, C., Tallichet, S. E., & Dutkiewicz, E. L. (2011). The Predictive Value of Childhood Animal Cruelty Methods on Later Adult Violence. International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology, 56(2); 281-295.
Köroğlu, E. (2015). Psikiyatri Sözlüğü. Ankara: Hekimler Yayın Birliği.
Amerikan Psikiyatri Birliği (2014). Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal Elkitabı, Beşinci Baskı (DSM-5), Tanı Ölçütleri Başvuru Elkitabı (Çev. Ed.: E. Köroğlu). Hekimler Yayın Birliği, Ankara.
Tonyalı, A., Göker Z. ve Üneri, Ö.Ş. (2019). Çocuk ve Ergen Davranım Bozukluğu Tedavisinde Psikososyal Müdahaleler. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 11(3); 284-303.
Uzunoğlu, G. ve Baysan Arabacı, L. (2017). Davranım Bozukluğu Tanılı Ergenlere Verilen Psikoeğitimin Öfke Yönetimine Etkisi. Düşünen Adam, 30(4); 344-353.
Kırcelli, E.F. (2011). Davranım Bozukluğu Tanısı Alan Ergenlerde Tanının Sürekliliği, Klinik Gidişi ve İlişkili Faktörlerin Araştırılması. Uzmanlık Tezi, Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Psikiyatri Anabilim Dalı. İstanbul.
Genç, Y., Taylan, H.H., Adıgüzel, Y. ve Kutlu, İ. (2017). Aile İçi Şiddetin Ergenlerin Şiddet Eğilimlerine Etkisi: Antalya Liseleri Örneği. Sakarya University Journal of Education, 7(2); 409-422.
Currie, C. L. (2006). Animal Cruelty by Children Exposed to Domestic Violence. Child Abuse & Neglect, 30(4), 425–435.
Baldry, A.C. (2005). Animal Abuse Among Preadolescents Directly and Indirectly Victimized At School and At Home. Criminal Behaviour and Mental Health, 15(2); 97-110.
Gouban, D.S. (2021). Mağdur Edilenden Mağdur Edene Ergenlikte Yasa Dışı Eyleme Geçişe Dair Mağdurbilimsel (Viktimolojik) Bir İnceleme. T. Demirörs (ed.), Psikanaliz Defterleri 6 Çocuk ve Ergen Çalışmaları: Şiddet ve Yıkıcılık (181-192). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
DeViney, E., Dickert, J., & Lockwood, R. (1983). The Care of Pets Within Child Abusing Families. International Journal for the Study of Animal Problems, 4(4); 321-329.
Hermann, H.R. (2019). İnsanlarda ve Hayvanlarda Baskınlık ve Saldırganlık: Büyük Yaşam Mücadelesi. Çev. G. Bir. İstanbul: The Kitap Yayınları.
Duncan, A., Thomas, J. C., & Miller, C. (2005). Significance of Family Risk Factors in Development of Childhood Animal Cruelty in Adolescent Boys with Conduct Problems. Journal of Family Violence, 20(4); 235-239.
Henry, B. (2004). The Relationship Between Animal Cruelty, Delinquency, and Attitudes Toward the Treatment of Animals. Society & Animals, 12(39); 185-207.
Özen İnci, Z. (2019). Güncel Gelişmeler Işığında Türkiye’de Hayvanların Ceza Hukuku Bakımından Korunması. Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(1); 1-24.