Asılsız Cinsel İstismar Kararında Adli Görüşmenin Önemi: Olgu Sunumu

Yazarlar

Tuğçe Koca Yavuz
https://orcid.org/0000-0001-5936-9089
Necmi Çekin
Mete Korkut Gülmen

Özet

Bu çalışma, çocuk cinsel istismarı vakalarında kesin ve objektif kanıtların nadir bulunması nedeniyle adli görüşmenin ve çocuk ifadelerinin geçerliliğinin değerlendirilmesinin kritik önemini bir olgu sunumu üzerinden incelemektedir. Gerçekleşen başvurularda asılsız bildirimlerin azımsanamayacak bir oranda görüldüğü; özellikle boşanma ve velayet davalarında bu oranların %35-55 seviyelerine kadar çıkabildiği belirtilmektedir. Asılsız iddialar; velayet anlaşmazlıkları, suçlayanın psikolojik rahatsızlıkları, çocuğun bilinçli manipülasyonu veya iyatrojenik faktörler gibi nedenlerle ortaya çıkabilmektedir. Çalışmada sunulan olguda, anne-babası boşanmış 2010 doğumlu bir erkek çocuğun, kuzeni tarafından cinsel istismara uğradığı yönündeki beyanları adli heyetçe değerlendirilmiştir. Yapılandırılmış adli görüşme sonucunda; çocuğun hayatın olağan akışına uymayan ve fiziksel olarak imkânsız anlatımlarda bulunduğu, yönlendirici sorulara göre görüş değiştirdiği ve öyküsünün güvenilir olmadığı saptanmıştır. Uzayan sorgulamalar ve yetişkin yönlendirmelerinin çocuklarda yalancı hafıza oluşturabileceği, bu nedenle adli tıp uygulamalarında çocuk merkezli, çok disiplinli ve yapılandırılmış görüşmelerin hayati önem taşıdığı vurgulanmıştır.

Referanslar

Kerns DL. Medical assessment of child sexual abuse. Sexually abused children and their families. 1981;129-141.

Everson MD, Boat BW. False allegations of sexual abuse by children and adolescents. Journal of the American Academy of Child & Adolescent Psychiatry. 1989;28(2):230-235.

Jones DP, McGraw JM. Reliable and fictitious accounts of sexual abuse to children. Journal of Interpersonal Violence. 1987;2(1):27-45.

Fallon B, Van Wert M, Trocmé N, MacLaurin B, Sinha V, Lefebvre R, Rha W. Ontario incidence study of reported child abuse and neglect 2013. Canadian Child Welfare Research Portal. 2015.

Green AH. True and false allegations of sexual abuse in child custody disputes. Journal of the American Academy of child Psychiatry. 1986;25(4):449-456.

Benedek EP, Schetky DH. Allegations ofsexual abuse in child custody cases. In Annual Meeting of the American Academy of Psychiatry and the Law, Nassau, Bahamas. October 1984.

Sgroi SM, Porter FS, Blick LC. Validation of child sexual abuse. Handbook of clinical intervention in child sexual abuse. 1982:39-79.

Weiss EH. Incest accusation: assessing credibility. The Journal of Psychiatry & Law. 1983;11(3):305-317.

Faller KC. Is the child victim of sexual abuse telling the truth? Child Abuse Negl. 1984;8:473-481.

deYoung M. A conceptual model for judging the truthfulness of a young child's allegation of sexual abuse. Am. J. Orthopsychiatry. 1968;4:550-559.

Benedek EP. Schetky DH. Problems in validating allegations ofsexual abuse. Part I: Factors affecting perception and recall of events. J. Am. Acad. Child Adolesc. Psychiatry. 1987;6:912-915.

Benedek EP, Schetky DH. Problems in validating allegations ofsexual abuse. Part 2: Clinical evaluation. J. Am. Acad. Child Adolsc. Psychiatry, 1987;6:916-921.

Jones DPH, McGraw JM. Reliable and fictitious accounts of sexual abuse of children. Journal of Interpersonal Violence. 1987;2:27-45

Peters JJ. Children who are victims of sexual assault and the psychology of offenders. Am. J. Psychother. 1979;30:399-421.

Mikkelsen EJ, Gutheil TG, Emens M. False sexual-abuse allegations by children and adolescents: Contextual factors and clinical subtypes. American journal of psychotherapy. 1992;46(4):556-570.

Finkelhor D. Child Sexual Abuse. UK, Ashgate Publishing. 1997.

Craig RA, Scheibe R, Raskin DC, Kircher JC, Dodd DH. Interviewer questions and content analysis of children's statements of sexual abuse. Applied Developmental Science. 1999;3(2):77-85.

Lamb ME, Sternberg KJ, Esplin PW, Hershkowitz I, Orbach Y. Assessing the credibility of children's allegations of sexual abuse: A survey of recent research. Learning and Individual Differences. 1997;9(2);175-194.

Polat O. Tüm Boyutlarıyla Çocuk İstismarı-Tanımlar. Ankara, Seçkin Yayıncılık. 2007:59-290.

Yıldız M. Sanrılı (paranoid) bozukluk. Psikiyatri Temel Kitabı. 2007;2:227-232.

Brown T. Fathers and child abuse allegations in the context of parental separation and divorce. Family Court Review. 2003;41(3):367-380.

Ayşegül Yolga Tahiroğlu, Ayşe Avcı, Necmi Çekin, Erbuğ Keskin, Nurdan Evliyaoğlu, Gonca Gül Çelik, Canan Kuygun Karcı. Çocuk Cinsel İstismarı Asılsız Bildirimi: Annenin Ruhsal Bozukluğu ile İlgili Beş Olgu. Yeni Symposium Psikiyatri, Nöroloji ve Davranış Bilimleri Dergisi. 2016.

Lipian MS, Mills MJ, Brantman A. Assessing the verity of children's allegations of abuse: A psychiatric overview. International journal of law and psychiatry. 2004;27(3):249-263.

Borke H. Piaget's mountains revisited: Changes in the egocentric landscape. Developmental Psychology. 1975;11(2):240.

Bruck M, Ceci SJ. The suggestibility of children's memory. Annual review of psychology. 1999;50(1):419-439.

Meadow R. False allegations of abuse and Munchausen syndrome by proxy. Archives of disease in childhood. 1993:68(4);444-447.

Yayınlanan

14 Ekim 2021

Lisans

Lisans