Çocuktan Hayvana Yönelen Şiddetin Değerlendirilmesinin Önemi

Authors

Duygu Buğa

Synopsis

This study examines the importance of animal cruelty in childhood from the perspectives of forensic psychiatry, behavioral sciences, and law. Until recently in Turkey, the legal categorization of animals as property or goods hindered serious evaluation and legal action regarding these acts, leaving most cases obscure. As illustrated by the featured case of an 11-year-old boy and various media reports, acts of cruelty such as torturing, binding, and killing animals by children are not rare. According to the DSM-5, childhood animal abuse is a significant indicator of Conduct Disorder. Research demonstrates that individuals who repeatedly perpetrate animal cruelty in childhood have a higher probability of committing violent crimes against humans—such as murder or rape—in adulthood, often utilizing similar methods of violence. Furthermore, child-on-animal violence often serves as a reflection, message, or outcome of domestic physical or sexual abuse and interparental violence experienced by the child. Consequently, applying protective security measures, particularly counseling, to all child perpetrators—including the 0–12 age group—is crucial for both animal rights and human rights protection.

References

Köksal, İ. (2011). Hayvanları Koruma Yasası ve Uygulamalarda İzlenen Kamu Politikalarının Analizi. Yüksek Lisans Tezi, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Kamu Yönetimi Anabilim Dalı. Kütahya.

Koçhisarlıoğlu, C., ve Erişgin, O. (2013) Hayvanın Hukuki Konumu. Yaşar Üniversitesi Elektronik Dergisi, ISSN: 1305-9770, 8; 1691-1723.

Dönmez, B. (2013) Hayvanlara Yönelik İşlenen Suçlar. Yaşar Üniversitesi Elektronik Dergisi, ISSN: 1305-9770, 8; 903-926.

Johnson, S.A. (2018). Animal Cruelty, Pet Abuse & Violence: The Missed Dangerous Connection. Forensic Research & Criminology International Journal, 6(6); 403-415.

Taylor, N. (2011). Criminology and Human-Animal Violence Research: The Contribution and the Challenge. Critical Criminology, 19; 251–263.

Arluke, A., Levin, J., Luke, C., & Ascione, F. R. (1999). The Relationship of Animal Abuse to Violence and Other Forms of Antisocial Behavior. Journal of Interpersonal Violence, 14; 963-976.

Tallichet, S. E., & Hensley, C. (2004). Exploring the Link Between Recurrent Acts of Childhood and Adolescent Animal Cruelty and Subsequent Violent Crime. Criminal Justice Review, 29; 304-316.

Overton, J.C., Hensley, C. & Tallichet, S.E. (2011). Examining the Relationship Between Childhood Animal Cruelty Motives and Recurrent Adult Violent Crimes Toward Humans. Journal of Interpersonal Violence, 27(5); 899-915.

Merz-Perez L., Heide K.M., & Silverman I.J. (2001). Childhood Cruelty to Animals and Subsequent Violence Against Humans. International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology, 45; 556–573.

Ressler, R. K., Burgess, A. W., Hartman, C. R., Douglas, J. E., & McCormack, A. (1998). Murderers Who Rape and Mutilate. Journal of Interpersonal Violence, 1(3); 273-287.

Hensley, C., Tallichet, S. E., & Dutkiewicz, E. L. (2011). The Predictive Value of Childhood Animal Cruelty Methods on Later Adult Violence. International Journal of Offender Therapy and Comparative Criminology, 56(2); 281-295.

Köroğlu, E. (2015). Psikiyatri Sözlüğü. Ankara: Hekimler Yayın Birliği.

Amerikan Psikiyatri Birliği (2014). Ruhsal Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal Elkitabı, Beşinci Baskı (DSM-5), Tanı Ölçütleri Başvuru Elkitabı (Çev. Ed.: E. Köroğlu). Hekimler Yayın Birliği, Ankara.

Tonyalı, A., Göker Z. ve Üneri, Ö.Ş. (2019). Çocuk ve Ergen Davranım Bozukluğu Tedavisinde Psikososyal Müdahaleler. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 11(3); 284-303.

Uzunoğlu, G. ve Baysan Arabacı, L. (2017). Davranım Bozukluğu Tanılı Ergenlere Verilen Psikoeğitimin Öfke Yönetimine Etkisi. Düşünen Adam, 30(4); 344-353.

Kırcelli, E.F. (2011). Davranım Bozukluğu Tanısı Alan Ergenlerde Tanının Sürekliliği, Klinik Gidişi ve İlişkili Faktörlerin Araştırılması. Uzmanlık Tezi, Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi Psikiyatri Anabilim Dalı. İstanbul.

Genç, Y., Taylan, H.H., Adıgüzel, Y. ve Kutlu, İ. (2017). Aile İçi Şiddetin Ergenlerin Şiddet Eğilimlerine Etkisi: Antalya Liseleri Örneği. Sakarya University Journal of Education, 7(2); 409-422.

Currie, C. L. (2006). Animal Cruelty by Children Exposed to Domestic Violence. Child Abuse & Neglect, 30(4), 425–435.

Baldry, A.C. (2005). Animal Abuse Among Preadolescents Directly and Indirectly Victimized At School and At Home. Criminal Behaviour and Mental Health, 15(2); 97-110.

Gouban, D.S. (2021). Mağdur Edilenden Mağdur Edene Ergenlikte Yasa Dışı Eyleme Geçişe Dair Mağdurbilimsel (Viktimolojik) Bir İnceleme. T. Demirörs (ed.), Psikanaliz Defterleri 6 Çocuk ve Ergen Çalışmaları: Şiddet ve Yıkıcılık (181-192). İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.

DeViney, E., Dickert, J., & Lockwood, R. (1983). The Care of Pets Within Child Abusing Families. International Journal for the Study of Animal Problems, 4(4); 321-329.

Hermann, H.R. (2019). İnsanlarda ve Hayvanlarda Baskınlık ve Saldırganlık: Büyük Yaşam Mücadelesi. Çev. G. Bir. İstanbul: The Kitap Yayınları.

Duncan, A., Thomas, J. C., & Miller, C. (2005). Significance of Family Risk Factors in Development of Childhood Animal Cruelty in Adolescent Boys with Conduct Problems. Journal of Family Violence, 20(4); 235-239.

Henry, B. (2004). The Relationship Between Animal Cruelty, Delinquency, and Attitudes Toward the Treatment of Animals. Society & Animals, 12(39); 185-207.

Özen İnci, Z. (2019). Güncel Gelişmeler Işığında Türkiye’de Hayvanların Ceza Hukuku Bakımından Korunması. Hukuk Fakültesi Dergisi, 5(1); 1-24.

Published

October 14, 2021

License

License